اینجا اهواز است . سه شنبه سی ام تیرماه یکهزار و سیصد و هشتاد وهشت . اینجا اهواز است ساعت 8 صبح با آن گرمای 60 ( یا شاید 70) درجه اهواز . به خانه دوستم نزدیک میشوم . تماس میگیرم و به او میگویم که منتظرش هستم . چند دقیقه بعد می آید . ظاهرش نشان میدهد که تازه از خواب بیدار شده . می آید و به سمت جایی که میخواستیم برویم پیاده حرکت میکنیم . کم کم غر زدن های دوستم شروع میشود و اعتراض میکند که چرا صبح به این زودی از خواب بیدارش کرده ام . هر چقدر هم به او میگویم که شب قبل خودش گفته ساعت 8 بیایم افاقه ای نمیکند . راه میرویم و حرف میزنیم. گاهی میخندیم گاهی از تاسف سری تکان میدهیم و گاهی .... کم کم کارم را انجام میدهم و قصد بازگشت میکنم . از دوستم خداحافظی میکنم و سوار تاکسی های چهارشیر میشوم . پشت چراغ قرمز ایستاده ایم . گرما بیداد میکند و دانه های عرق از پیشانی همه سرازیر است ولی من در آن حال و هوا به فکر فرو رفته ام و لبخند میزنم ! به این فکر میکنم که دوستانی دارم که در این گرما صبح زود از خواب بیدار میشود کارها و قرارهایش را بخاطر من کنسل میکند و بدون هیچ چشمداشتی به من کمک میکند. به این فکر میکنم که با تکیه به همین دوستان میتوان چه پیشرفتی را تجربه کرد . به این فکر میکنم که با داشتن این دوستان میتوان به همه آرزوها رسید . لبخند میزنم و از خدا ممنونم که همچین دوستانی به من داده . حالا تحمل گرما قدری ساده تر به نظر میرسد !

پ - نوشت : به دلیل همان تنبلی این پست با ۱۲ روز تاخیر نوشته شد .